Fraze nga Alessandro Baricco.

-Keshtu eshte puna. Njeriu zgjohet ne mengjes, ben ate qe ka per te bere dhe ne darke shkon prape ne shtrat. Dhe aty rruget jane dy: ose eshte ne paqe me veten, dhe fle, ose nuk ndihet mire me veten dhe atehere nuk fle. Kupton?
-Po.
-Keshtu qe duhet te arrish darken ne paqe me veten. Ky eshte problemi. Dhe per ta zgjidhur ka nje rruge shume te thjeshte: te rrish i paster.
-I paster?
-I paster brenda, qe do te thote te mos besh asgje per te cilen te ndihesh ne turp. Dhe deri ketu nuk ka asgje te komplikuar.
-Jo.
-E komplikuara vjen kur nje dite te lind deshira te besh diçka per te cilen te vjen turp: te vjen deshira e madhe te besh diçka qe nuk mund te behet, ose eshte e turpshme, ose mund te lendoj dike. Okay?
-Okay.
-Dhe atehere fillon pyet veten: duhet ta ndjek kete deshire apo duhet ta heq nga mendja?
-Pikerisht.
-Pikerisht. Mendon, mendon dhe me ne fund merr nje vendim. Per njeqind here e heq nga mendja, pastaj vjen dita qe e mban dhe vendos ta besh ate gje per te cilen ke nje deshire kaq te madhe, dhe e ben. Dhe ketu vjen e keqja.
-Po nuk duhet bere kjo gje, apo jo?
-Jo. Por ki kujdes: meqe ne nuk jemi çorape por njerez, qellimi yne ne kete jete nuk eshte qe te jemi te paster. Deshirat jane gjeja me e rendesishme dhe nuk mund te tallemi me to shume gjate. Keshtu qe, ndonjehere, ja vlen te mos flesh naten dhe te vraposh mbas nje deshire te madhe. E ben te keqen dhe pastaj e paguan. Dhe vetem kjo ka rendesi: qe kur vjen momenti te paguash te mos ja mbathesh, por te rrish aty, me dinjitet, te paguash. Vetem kjo ka rendesi.

-

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Shtëpia Ideale, Dino Buzzati.

Image
Po të isha shumë i pasur, do të ndërtoja një shtëpi keshtu: një paradhomë shumë të vogël, një korridor të ngushtë, një dhomë ndenjeje të mjerueshme, një dhomë gjumi të shkretë, mobilje të varfra e të zhveshura, ca tablo, qilima hiç, perde fare, llamba të zbehta e të bezdisshme, atmosferë të përgjithshme parehatie. Për sa i përket banjos ama, banjon do ta bëja të paktën dyzet metra katrorë dhe aty. ..mermere, majolica, çezma të shndritshme e shumë të fuqishme në vermeil, llambadarë ngadhënjyes; pasqyra pambarim e të lëmuara, tapete të butë prej sfungjeri me ngjyra delikate, sërë e sërë parfumesh të rralla e tepër të kushtueshme; letra higjienike të buta si një psheretimë, shishka e spërkatës të çdo lloji, gramafonë stereofonikë me disqe madhështore...me një fjale luks i shfrenuar, hapësirë e tepërt, endje për tu vërtitur lart e poshtë lakuriq, mbase edhe me vrap. Përse arkitektët e ditur nuk ndërtojnë shtëpi të tilla? Është e lehtë të durohet mjerimi, kur mund të dhjesësh si zotëri. ...
Read more

"Eat,Pray,Love." Elizabeth Gilbert.

Image
Letrat e mia po behen gjithnje e me te matura dhe me te vecanta. Kam kuptuar se nuk ia vlen edhe aq t'i dergosh universit lutje te pergjithshme e te kota. Cdo mengjes, perpara meditimit, ulem ne gjunje ne tempull dhe flas per disa minuta me Zotin. Ne fillim, kur erdha ketu ne ashram me dukej vetja si e budallepsur nga keto bisedimet hyjnore. E lodhur, e coroditur dhe e merzitur, lutjet tingellonin gjithnje njesoj. Me kujtohet nje mengjes, kur u ula ne gjunje, preka me balle dyshemene dhe I murmurita krijuesit : “ Oh , nuk e di se cfare kerkoj… por duhet te sajoj ndonje ide… me ndihmon pak, si thua?” Sikur po I flisja parukieres sime. Keq me vjen t’ia pohoj vetes , po ky ishte nje budallallek me brire. E perfytyroja Perendine tek e degjonte kete lutje me njeren vetull te ngritur dhe me kthente mesazhin : “Kerkomekur te mendosh seriozisht” Sigurisht, Zoti e di fare mire se c’kerkoj. Ceshtja qendron se a e di une vete? T’I biem Zotit...
Read more

"24 ore nga jeta e nje gruaje." Stefan Zweig.

Image
-Ngrihuni shpejt! Këtë çast!... Ju thatë: edhe këtë radhë… Mirëpo atëherë ndodhi diçka e papritur. U kthye rrëmbimthi, po fytyra që më shikonte nuk ishte më e përvuajtur dhe e turpshme, ishte fytyra e një budallai, e një të çmenduri, me sy të flakëruar e buzë që i dridheshin nga inati. -Lermëni rehat! – thirri. – Sa herë që vini ju, humbas. Kështu bëtë dje, kështu po bëni dhe sot. Shkoni! Mbeta një çast si e ngurosur. Përballë marrëzisë së tij shpërtheu dhe inati im. -Unë ju kam sjellë tersin? – e sulmova. – gënjeshtar, hajdut: m’u betuat… Po s’munda të vazhdoja, sepse ai i çmendur brofi në këmbë dhe më shtyu, pa çarë kokën për zhurmën që nisi të bëhej rr...
Read more